Επέτειος «αναγνώριση» της OCU από την Ελλάδα: ψευδαίσθηση Εκκλησίας

Μετά τον Τόμο από την Εκκλησία έφυγαν όλοι όσοι δεν έψαχναν τον Χριστό, αλλά κάτι άλλο. Φωτογραφία: ΕΟΔ

Στις 10/11/2020 ο Προκαθήμενος Εκκλησίας Ελλάδος μνημόνευσε τον Ντουμένκο στη λειτουργία. Εξυπηρέτησε αυτή η «αναγνώριση» ανάπτυξη OCU και ενότητα πιστών στην Ουκρανία;

Σε λίγες μέρες, δηλαδή στις 10 Νοεμβρίου, θα κλείσουμε ακριβώς ένα χρόνο από τότε που ο Προκαθήμενος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, μνημόνευσε για πρώτη φορά το όνομα του Σεργκέι (Επιφάνιου) Ντουμένκο στη θεία λειτουργία.

Νωρίτερα, στις 26 Αυγούστου 2019, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας σε μία από τις συνεδριάσεις της «αναγνώρισε το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχη στην παραχώρηση Αυτοκεφαλίας, καθώς και το προνόμιο του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδας να αποφασίζει περαιτέρω το ζήτημα της αναγνώρισης της Εκκλησίας της Ουκρανίας». Στις 12 Οκτωβρίου η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας Ελλάδος επικύρωσε αυτήν την απόφαση. Στις 19 Οκτωβρίου, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας στη Θεσσαλονίκη, σε συλλείτουργο των ιεραρχών και του Προκαθημένου της Ελλ. Εκκλησίας, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μνημόνευσε το όνομα του Ντουμένκο, και στις 10 Νοεμβρίου το ίδιο έπραξε και ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδας, Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εξήγησε την απόφασή του να ενωθεί ευχαριστιακά με τους Ουκρανούς σχισματικούς (η λειτουργική μνημόνευση σημαίνει ακριβώς αυτό) στη λεγόμενη «ειρηνική επιστολή», την οποία έστειλε στο Ντουμένκο. Λέει ότι «η αυτοκεφαλία της OCU έβαλε στη σειρά τους διαχωρισμούς στο ποίμνιο του Αρχιποιμένα μας Κύριο και Σωτήρος ημών» και ότι «όθεν χαίροντες και ημείς επί τω αγαθώ μηνύματι της κατευοδώσεως των κοινών πόθων και ενεργειών προς διάλυσιν του μεσοτοίχου μεταξύ Υμών τε και ημών, ομοδόξων καθ’ όλα αδελφών, του θλίψιν και σκάνδαλον μέγα προξενούντος επί ζημία μεγίστη της όλης Εκκλησίας και της κοινής εν τω συγχρόνω κόσμο μαρτυρίας της Ορθοδοξίας». Επιπλέον, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας ευχήθηκε στον επικεφαλής της OCU «προς τελείαν εκ του σφοδρώς την ενότητα αυτής κλυδωνίσαντος σάλου απαλλαγήν και αποκατάστασιν πλήρους εν αυτή ειρήνης, γαλήνης και ευσταθείας προς δόξαν Θεού και της ανά την οικουμένην Ορθοδοξίας».

Έτσι, πριν από ένα χρόνο, ο επικεφαλής της Εκκλησίας της Ελλάδας πίστευε ότι ο Τόμος της OCU πρέπει να αναγνωριστεί για τους εξής λόγους:

  1. Θα βοηθήσει να ξεπεράσει τις διαιρέσεις στον Ορθόδοξο κόσμο. «θλίψη και σκάνδαλο μέγα προξενούντος επί ζημία μεγίστη της όλης Εκκλησίας» θα σταματήσουν.
  2. Ο Τόμος θα διαλύσει το μεσότοιχο που χωρίζει τους «ομόδοξους καθ’ όλα αδελφών» στην Ελλάδα και την Ουκρανία.
  3. Ο Τόμος πρέπει να «απελευθερώσει την Ουκρανία από άγχος» για «αποκατάστασιν πλήρους εν αυτή ειρήνης, γαλήνης και ευσταθείας προς δόξαν Θεού και της ανά την οικουμένην Ορθοδοξίας της δώσει την ενότητα» και «να αποκαταστήσει την ειρήνη, την ηρεμία και τη σταθερότητα σε αυτήν».

Έχει περάσει ένας χρόνος και είναι ήδη δυνατό να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα από το πόσο καλά εκπλήρωσε την αποστολή του ο Τόμος, που χορηγήθηκε από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Έχει σταματήσει η «μεγάλη ζημιά για την Εκκλησία»;

Όχι. Αυτή τη στιγμή σχεδόν κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός κατανοεί ότι η Εκκλησία βρίσκεται σε μια κατάσταση βαθύτερης κρίσης, ίσως μεγαλύτερης τα τελευταία 1000 χρόνια. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, η μεγαλύτερη Τοπική Εκκλησία στον κόσμο, διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία με τα Πατριαρχεία της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξανδρείας, καθώς και με εκείνους τους ιεράρχες της Ελληνικής Εκκλησίας οι οποίοι αναγνώρισαν την OCU. Τώρα οξεία είναι η ερώτηση της διακοπής της ευχαριστιακής κοινωνίας με τον Προκαθήμενο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο.

Δεν υπάρχει εσωτερική ενότητα στο ζήτημα της OCU και μεταξύ εκείνων που «αναγνώρισαν» τον Ντουμένκο. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, οι Μητροπολίτες Πειραιώς Σεραφείμ και Κυθήρων Σεραφείμ μίλησαν επανειλημμένα κατά της νομιμοποίησης του ουκρανικού σχίσματος. Κι άλλοι επίσκοποι μίλησαν για αυτό το θέμα. Τεράστιος αριθμός απλών λαϊκών στην Ελλάδα έχει αρνητική θέση. Από αυτήν την άποψη, αρκεί να θυμηθούμε πόσο ξαφνικά άλλαζε το πρόγραμμα του «προσκυνήματος» στην Ελλάδα το 2019 των πρώην μητροπολιτών της UOC Αλέξανδρου (Ντραμπίνκο) και Συμεών (Σόστατσκι) λόγω της δυσαρέσκειας των πιστών.

Ο Τόμος, αντί να σταματήσει «μέγα σκάνδαλα και μεγίστη ζημιά της όλης Εκκλησίας της όλης Εκκλησίας», τους προκάλεσε.

Ναι, αυτή τη στιγμή το πρόβλημα της OCU και της Ελλάδας έχει χάσει κάπως τη σημασία του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκε. Ακόμα περισσότερο δεν σημαίνει ότι έχει περάσει την υποδοχή των ανθρώπων του Θεού. Ο λαός δεν το αποδέχτηκαν και, ως επί το πλείστον, είναι απίθανο να το αποδεχτεί. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, κατά το έτος μετά την «αναγνώριση», ούτε ο Ντουμένκο ούτε οποιοσδήποτε άλλος από τους «ιεράρχες» της OCU δεν συλλειτούργησαν στον Προκαθήμενο της Ελληνικής Εκκλησίας;

Δεν υπάρχει ησυχία και στην Κύπρο. Προς το παρόν, τέσσερις επίσκοποι έχουν εναντιωθεί ανοιχτά στη μη κανονική και μονομερή απόφαση του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου να μνημονεύσει τον Ντουμένκο. Εξέφρασε επίσης τη θέση του κι ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, ο οποίος θεωρεί το μόνο κανονικό προκαθήμενο του Κιέβου το Μητροπολίτη Ονούφριο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μεταξύ των ιεραρχών Κύπρου θα βρεθούν και άλλοι που πιστεύουν ότι, αναγνωρίζοντας τον Ντουμένκο, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος παραβίασε ολόκληρη τη συνοδική τάξη στην Εκκλησία.

Επομένως, ο Τόμος, αντί να σταματήσει «μέγα σκάνδαλα και μεγίστη ζημιά της όλης Εκκλησίας της όλης Εκκλησίας», τους προκάλεσε.

Μήπως διαλύθηκε το μεσότοιχο που χωρίζει τους «ομόδοξους καθ’ όλα αδελφούς» στην Ελλάδα και την Ουκρανία;

Όχι. Πρέπει να τονιστεί ότι η απόρριψη της ευχαριστιακής κοινωνίας είναι απόρριψη της κοινής Λειτουργίας, και ως εκ τούτου μια πράξη που επηρεάζει όχι μόνο την ιεραρχία, αλλά και όλα τα μέλη της Εκκλησίας. Αφού, μιλώντας γενικά η αναγνώριση του Ντουμένκο σχίζει την πνευματική σχέση μεταξύ απλών Ορθόδοξων πιστών στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Ρωσική Εκκλησία. Ένας τεράστιος αριθμός ορθόδοξων ιερών στην Ελλάδα δεν είναι πλέον τόσο ελκυστικά αξιοθέατα για προσκυνητές από τη Ρωσία και την Ουκρανία λόγω του γεγονότος ότι βρίσκονται στα χέρια των σχισματικών (αυτός που αναγνώρισε το σχίσμα, το οποίο είναι η OCU, ο ίδιος γίνεται σχισματικός). Τώρα απειλείται η Κύπρος.

Επιπλέον, έχοντας αναγνωρίσει τους Ουκρανούς σχισματικούς, οι Εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης, της Ελλάδας και της Αλεξανδρείας δεν διέλυσαν, αλλά δημιούργησαν μεσότοιχο μεταξύ τους και των Ορθόδοξων της Ουκρανίας. Και εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία υπό του Μητρ. Ονούφριου αποτελείται από εκατομμύρια πιστούς, 12.338 ενορίες, 12.411 κληρικούς (στοιχεία για το 2019). Ουσιαστικά, αυτούς τους ανθρώπους απέρριψαν από τον εαυτό τους (και όχι από την Εκκλησία) εκείνοι που αναγνώρισαν τον Ντουμένκο.

Έχοντας αναγνωρίσει τους Ουκρανούς σχισματικούς, οι Εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης, της Ελλάδας και της Αλεξανδρείας δεν διέλυσαν, αλλά δημιούργησαν μεσότοιχο μεταξύ τους και των Ορθόδοξων της Ουκρανίας.

Την παραμονή της χορήγησης Τόμου, οι Ποροσένκο, Φιλάρετος Ντενισένκο, Επιφάνιος Ντουμένκο και σχεδόν όλα τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι η OCU θα μπορέσει να ενώσει όλες τις Ορθόδοξες ομολογίες και όλους τους πιστούς στην Ουκρανία. Ωστόσο, σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, οι σχισματικοί μαρτυρούν ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, σύμφωνα με τον πρώην Μητροπολίτη της UOC Αλέξανδρο Ντραμπίνκο, δεν θέλουν να δεχτούν τον Τόμο που τους «επιβλήθηκε». Επιπλέον, οι πιστοί όχι μόνο αρνούνται την «αυτοκεφαλία», αλλά και φεύγουν από εκείνους που την αποδέχτηκαν. Φαίνεται ότι σε δύο χρόνια ο αριθμός των μελών της OCU θα έπρεπε να είχε αυξηθεί αρκετές φορές, ενώ η UOC έπρεπε να είχε μετατραπεί σε μια μικρή περιθωριακή ομάδα. Ωστόσο, στην πραγματικότητα βλέπουμε ότι οι «ιεράρχες» της OCU αναγκάζονται να «λειτουργούν» σε σχεδόν άδειες εκκλησίες.

«ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος» (Λουκ. 13, 34)

Έτσι, στις 11 Οκτωβρίου 2020, στο ναό του πρώην μητροπολίτη της UOC Αλέξανδρου Ντραμπίνκο έφτασε ο «προκαθήμενος» της OCU, Επιφάνιος Ντουμένκο. Εκτός από αυτόν στην «θεία λειτουργία » συμμετείχαν άλλοι 11 «ιεράρχες» της σχισματικής δομής, δηλαδή το ένα τέταρτο του συνόλου του «επισκοπάτου». Φαίνεται ορίστε εδώ είναι τέλεια ευκαιρία να δείξετε την λαϊκή αγάπη στην OCU των Ορθόδοξων Ουκρανών. Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά – πόσοι ενορίτες επισκέφτηκαν τότε τον καθεδρικό ναό της Μεταμόρφωσης; Όχι περισσότερα από 40-50 άτομα. Και αυτό παρά το γεγονός ότι «λειτούργησαν» ο Επιφάνιος Ντουμένκο και οι 11 «επίσκοποι», ήταν Κυριακή και γιορτάστηκε η 10η επέτειος από την εγκαίνια του ναού!

Κυριακάτικη «αρχιερατική» λειτουργία της OCU με τη συμμετοχή του Επιφάνιου στον καθεδρικό ναό της Μεταμόρφωσης στο Κίεβο. Φωτογραφία: Facebook του Α. Ντραμπίνκο

Για σύγκριση, θα δώσουμε μια φωτογραφία από τη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε από τον προκαθήμενο της UOC την ίδια μέρα στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου:

Λιτανεία μετά την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Φωτογραφία: Στιγμιότυπο οθόνης βίντεο

Πρέπει να συμφωνήσετε ότι η διαφορά είναι τεράστια. Και η σύγκριση είναι απολύτως σωστή: είναι το Κίεβο, την ίδια μέρα, Κυριακή, θεία λειτουργία με τη συμμετοχή των προκαθημένων των εκκλησιαστικών τους δομών. Είναι ολοφάνερο εδώ ότι οι πιστοί απλώς δεν πάνε στους Ουκρανούς σχισματικούς.

Αλλά ας βγούμε λίγο έξω από το Κίεβο και ρίξουμε μια ματιά στις «θείες λειτουργίες» της OCU σε άλλες πόλεις. Εδώ είναι μια φωτογραφία από τον καθεδρικό ναό της OCU του Τσερνίγιβ, όπου τελεί την «αρχιερατική λειτουργία» ένας από τους πιο διάσημους «ιεράρχες» στην OCU, ομιλητής αυτής της δομής, Ευστράτιος Ζοριά, είναι «επίσκοπος». Κυριακάτικη λειτουργία, 18 Οκτωβρίου 2020. Στο ναό βλέπουμε περίπου 10-15 άτομα.

«Θεία λειτουργία» στον καθεδρικό ναό της OCU του Τσερνίγιβ. Φωτογραφία: Facebook του Ευστράτιου Ζοριά

Την ίδια καταθλιπτική εικόνα μπορούμε να δούμε και σε άλλες εκκλησίες που ανήκουν στους Ουκρανούς σχισματικούς.

Η Μπουκοβίνα είναι μια από τις πιο θεοσεβούμενες περιοχές της Ουκρανίας. Αλλά, όπως βλέπουμε, και εδώ, με μια μεγάλη συρροή των «ιεραρχών» (τέσσερις από αυτούς) και του «κλήρου» της OCU ο ναός είναι ουσιαστικά κενός. Ακολουθεί μια φωτογραφία κοινής «θείας λειτουργίας» των εκπροσώπων της OCU, η οποία έλαβε χώρα στο Τσερνιβτσί στις 27 Οκτωβρίου 2020, την ημέρα της μνήμης της οσίας Παρασκευής της Σερβίας:

«Θεία λειτουργία» της OCU στο Τσερνιβτσί. Φωτογραφία: Facebook του Ντραμπίνκο

Το ίδιο μπορεί να παρατηρηθεί και στη Βίνιτσα. Στις 3 Νοεμβρίου 2020 στον καθεδρικό ναό της OCU στη Βίνιτσα πραγματοποιήθηκε «θεία λειτουργία», στην οποία, με την ευκαιρία των γενεθλίων του πρώην μητροπολίτη της UOC Συμεών (Σόστατσκι), έφτασαν οι «ιεράρχες» της OCU Αλέξανδρος (Ντραμπίνκο) και Τύχων Πετρανιούκ. Εκτός από αυτούς και τους «ιερείς» στο ναό συγκεντρώθηκαν κάτι δεκάδες ενοριτών.

«Λειτουργία» στον καθεδρικό ναό της Βίνιτσα της OCU. Φωτογραφία: Facebook του Ντραμπίνκο

Ωστόσο, πριν από πολύ λίγο καιρό, αυτή την ημέρα, στον καθεδρικό ναό της Βίνιτσα θα μπορούσε να παρατηρηθεί μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ακολουθεί μια φωτογραφία που τραβήχτηκε στις 3 Νοεμβρίου 2017 (ένα χρόνο πριν από την παραχώρηση του Τόμου και τη μετάβαση του Μητροπολίτη Συμεών στην OCU) από σχεδόν την ίδια γωνία με τη φωτογραφία για το 2020:

Θεία λειτουργία στον καθεδρικό ναό της Βίνιτσα όταν άνηκε στην UOC. Φωτογραφία: Επισκοπή Βίνιτσα της UOC

Φυσικά, μπορεί πάντα να υπάρχει ένα στοιχείο τύχης, όταν, για κάποιο λόγο, ο ναός μπορεί να είναι ανεπαρκώς γεμάτος (ασθένειες των ενοριτών, μαζικοί αποχωρισμοί σε εξοχικές κατοικίες, χωριά κ.λπ.), αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις η τάση είναι ακριβώς έτσι – οι ναοί της OCU δεν εντυπωσιάζουν με τον αριθμό των πιστών... Και αυτό είναι ακόμη πιο περίεργο όταν ακούμε τις νικηφόρες δηλώσεις της ηγεσίας αυτής της δομής, δήθεν, οι Ουκρανοί υποστηρίζουν την OCU.

Ως εκ τούτου, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ οι υποστηρικτές του ουκρανικού σχίσματος προσπαθούν να μας πείσουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας μας υποστηρίζουν τη δομή τους, τα γεγονότα, ζωντανά και προφανή, μαρτυρούν κάτι άλλο. Όλες οι διαβεβαιώσεις ότι η OCU έχει ενώσει όλους τους Ορθόδοξους Ουκρανούς δεν είναι αληθείς.

Από αυτήν την άποψη, προκύπτει ένα λογικό ερώτημα – με ποιον ενώθηκαν οι Έλληνες, που αναγνώρισαν τον Ντουμένκο ως «προκαθήμενο» της Εκκλησίας στην Ουκρανία; Με την πλειοψηφία των Ορθόδοξων Χριστιανών στην Ουκρανία; Φυσικά και όχι. Ενώθηκαν με τους σχισματικούς, οι οποίοι, με τη βοήθεια πολιτικών, έλαβαν «αυτοκεφαλία», αλλά δεν έπαψαν να είναι σχισματικοί από αυτό. Ενώ οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί «ψηφίζουν με τα πόδια τους», δλδ., πηγαίνουν σε εκείνες τις εκκλησίες όπου υπάρχει η χάρη του Θεού και στην Εκκλησία που κηρύττει τον Χριστό και όχι εθνικές ή πατριωτικές αξίες. Όπως στην περίπτωση του επικεφαλής της Μονής του Αγίου Νικολάου της OCU στο Ντουμπνό, Μερκούριο Μπικίρα, ο οποίος αποφάσισε κυριολεκτικά να φορέσει τη σημαία της Ουκρανίας με κεντημένο στην πλάτη του χάρτη του κράτους. Στα υποάμφια του «ιερέα» απεικονίζεται επίσης το εθνόσημο της Ουκρανίας.

Ο Μερκούριος Μπικίρα λειτουργεί με «άμφια» από τη σημαία της Ουκρανίας μαζί με το χάρτη της

Έχει αποκατασταθεί η ειρήνη στην Ουκρανία;

Όχι. Ένας άλλος στόχος του Τόμου ήταν να «αποκαταστήσει την ειρήνη στην Ουκρανία» και να τερματίσει τις θρησκευτικές αντιπαράθεση. Ο επικεφαλής του Φαναρίου πιστεύει ότι αυτό το έργο έχει ολοκληρωθεί. Στις 2 Νοεμβρίου 2020, είπε: «στο πλαίσιο της ευθύνης μας για τη σταθερότητα και την ενότητα της Ορθοδοξίας, περιλαμβάνεται η χορήγηση αυτοκέφαλου εις την Εκκλησία της Ουκρανίας. Αυτό συνέβη με απόλυτη πεποίθηση ότι έτσι αποκαθίσταται η κανονική τάξη και ότι αυτό έχει ευεργετική επίδραση στην εκκλησιαστική ζωή στην Ουκρανία».

Θα παραλείψουμε τη θέση ότι «έτσι αποκαθίσταται» και όχι μέσω μετάνοιας, η κανονική τάξη στην Εκκλησία. Η αντιεκκλησιαστικότητά της είναι πολύ προφανής. Όμως ο ισχυρισμός ότι η αναγνώριση των σχισματικών της Ουκρανίας «έχει ευεργετική επίδραση στην εκκλησιαστική ζωή στην Ουκρανία» απαιτεί πιο προσεκτική εξέταση. Διότι, δημιουργείται μια ολοκληρωμένη εντύπωση ότι οι άνθρωποι που έχουν αναγνωρίσει την OCU ζουν σε κάποιο είδος παράλληλης πραγματικότητας, ή παραμορφώνουν σκόπιμα την υπάρχουσα.

Η σχετική ειρήνη στη θρησκευτική σφαίρα στην Ουκρανία δεν προήλθε με τον ερχομό του Τόμου, αλλά με αλλαγή κυβέρνησης, και τώρα η κατάσταση κινδυνεύει να επιστρέψει όπως ήταν την περίοδο από το 2014 έως το 2019. Σχεδόν συνεχώς γινόμαστε μάρτυρες των δίωξεων των Ορθόδοξων Χριστιανών από τους οπαδούς της OCU. Μόνο τους τελευταίους μήνες του 2020 μπορούμε να θυμηθούμε τη δίωξη των Ορθόδοξων Χριστιανών στο Ζολοτσίβ, το τρομερό ξυλοδαρμό των πιστών της UOC στο Ζαμτουμπρόβκα, τον ξυλοδαρμό του ιερέα και των ενοριτών του ναού της κανονικής Εκκλησίας στο χωριό Πρίπουτνι και πολλά άλλα γεγονότα της απάνθρωπης στάσης των υποστηρικτών της OCU έναντι εκείνων που θεωρούν ότι ανήκουν σε λάθος Εκκλησία».

Οι πιστοί της UOC του Ζαμτουμπρόβκα μετά την υπεράσπιση του ναού τους από τους «αδελφούς» από OCU

Πού είναι η «ευεργετική επίδραση» που έφερε ο Τόμος στην Ουκρανία; Δεν υπάρχει. Και δεν μπορεί να υπάρχει. Επειδή η ευεργεσία για την Εκκλησία δεν είναι η μηχανική χορήγηση «αυτοκεφαλίας» στην ομάδα των σχισματικών, αλλά η επιστροφή τους στην Εκκλησία μέσω μετάνοιας και αναγνώρισης των λαθών τους. Χωρίς αυτό κανείς δεν μπορεί να φέρει ειρήνη στην Ουκρανία. Και αν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος νοιάζεται για την εκκλησιαστική ζωή στη χώρα μας, εάν ανησυχεί για εκείνους που στερούνται κοινωνίας με την Παγκόσμια Ορθοδοξία για πολλά χρόνια, τότε θα πρέπει να καλέσει τους εκπροσώπους της OCU να φέρουν μετάνοια στην Εκκλησία και να σταματήσουν την εχθρότητα και το μίσος προς εκατομμύρια πιστούς της UOC.

Η ευεργεσία για την Εκκλησία δεν είναι η μηχανική χορήγηση «αυτοκεφαλίας» στην ομάδα των σχισματικών, αλλά η επιστροφή τους στην Εκκλησία μέσω μετάνοιας και αναγνώρισης των λαθών τους. Χωρίς αυτό κανείς δεν μπορεί να φέρει ειρήνη στην Ουκρανία.

Ο ισχυρισμός αυτός είναι τόσο προφανής που αναφέρεται και από άλλες Εκκλησίες. Έτσι, ο Μητροπολίτης Κύκκου Νικηφόρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου δήλωσε ότι «η χορήγηση αυτοκεφαλίας στην Ουκρανική Εκκλησία έγινε για να επιτευχθεί ειρήνη της τοπικής εκκλησίας της χώρας, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει επιτευχθεί».

Ο Σεβασμιώτατος είναι βέβαιος ότι «είναι λογικό ότι εάν δεν επιτευχθεί αυτός ο στόχος, περιμένουμε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι, χρησιμοποιώντας τον ρυθμιστικό του ρόλο, θα συγκαλέσει είτε Πανορθόδοξη Σύνοδο είτε Σύνοδο Προκαθημένων για την επίλυση αυτού του ζητήματος». Ωστόσο, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ο επικεφαλής του Φαναρίου δεν θα συμφωνήσει σε αυτό. Τουλάχιστον ο νυν.

Όσο για την Εκκλησία της Ουκρανίας, έχει γίνει πιο δυνατή. Μετά τον Τόμο όλοι αυτοί που δεν αναζητούσαν τον Χριστό, αλλά κάτι άλλο, έφυγαν. Το ευχάριστο είναι ότι αυτοί που έφυγαν ήταν λίγοι.

Ακριβώς τόσο όσο χρειάζονται για να ελευθερωθεί η Εκκλησία από τις προσμίξεις του κόσμου και να γίνει καθαρή Νύφη του Χριστού. Τώρα το κύριο πράγμα είναι να μη χάσουμε αυτήν την αγνότητα και ο Θεός θα τακτοποιήσει τα υπόλοιπα.

Αν παρατηρήσετε κάποιο σφάλμα, επισημάνετε το επιθυμητό κείμενο και πιέστε Ctrl + Enter για να ενημερώσετε τον διαχειριστή για αυτό.

Δημοσκοπησεις

Θα εμβολιαστείτε κατά του COVID;
Ναι, είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί η ασφάλεια στους ναούς
13%
Ναι, όταν υπάρχει εμβόλιο που μπορώ να εμπιστευτώ
38%
Όχι, είμαι κατά του εμβολιασμού γενικά
25%
Όχι, φοβάμαι το τσιπάρισμα με το πρόσχημα του εμβολίου
24%
Συνολικά ψήφισαν: 8

Αρχείο

Система Orphus