Παράλληλη πραγματικότητα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν βλέπει κανένα κανονικό πρόβλημα στη διπλή ακόμη και τριπλή ιεραρχία στην Ουκρανία. Φωτογραφία: ΕΟΔ

Πόσους κανόνες παραβίασε το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δημιουργώντας στην Ουκρανία παράλληλη ιεραρχία.

Η σημερινή εκκλησιαστική κατάσταση στην Ουκρανία, η οποία προκλήθηκε από τις πράξεις του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίου, θέτει την πληρότητα της παγκόσμιας Ορθοδοξίας μπροστά από τη σημαντική και κρίσιμη επιλογή. Μια επιλογή είναι να δεχτεί την άποψη της Κωνσταντινούπολης και ολοκληρωτικά να καταστρέψει το σύστημα κανονικού δικαίου που έχει αναπτυχθεί με θεμέλια της αποστολικής κατανόησης της Εκκλησίας. Δεύτερη είναι, παραμένοντας πιστή στην ορθόδοξη εκκλησιολογία, να μην δεχτεί τις μονομερείς ενέργειες του Φαναρίου.

Παρά το γεγονός ότι η Κωνσταντινούπολη θέτει τον εαυτό της ως φύλακας της αποστολικής παράδοσης και εγγυάται το απαραβίαστο της αυθεντικής Ορθοδόξου θεολογίας, οι πράξεις της καταστρέφουν ριζωμένο για αιώνες μοντέλο υπάρξεως της Εκκλησίας του Χριστού και το πιο σημαντικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η δημιουργία παράλληλης ιεραρχίας στην Ουκρανία.

Η ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού ως θεμελιώδης αρχή της εκκλησιολογίας υλοποιούταν με βάση της ενότητας του επισκοπείου. Σε μια πόλη υπάρχει μόνο ένας επίσκοπος: είναι το διάταγμα της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, που καθορίζεται στον 8ο κανόνα της, τηρούταν απαραβίαστα πάντα και η ύπαρξη παράλληλης ιεραρχίας θεωρούταν σημάδι σχίσματος.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η ενότητα του επισκοπείου συνδέεται άρρηκτα με την ενότητα της Ευχαριστίας και επομένως με την πίστη στον Έναν Κύριο Ιησού Χριστό.

Ένας νόμιμος κανονικός επίσκοπος ήταν για την τοπική χριστιανική κοινότητα ο προκαθήμενος της Ευχαριστιακής Συνέλευσης. Από την άποψη της Εκκλησίας, δεν είναι απλώς διαχειριστής, κήρυκας ή διευθυντής, αλλά ο εκτελεστής των μυστηρίων, αυτός με τα χέρια του οποίου ολόκληρη η κοινότητα προσφέρει στον Θεό τις προσευχές της και μέσω του οποίου ο Θεός απαντά σε αυτές τις προσευχές. Επομένως, η παρουσία των δύο προκαθήμενων, δύο επισκόπων με ίσα δικαιώματα σε μια κοινότητα, προϋποθέτει δύο Ευχαριστίες, δύο Σώματα και δύο Ποτήρια, που αναπόφευκτα οδηγεί στην αναγνώριση δύο Εκκλησιών και δύο «Χριστών». Και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη χριστιανική πίστη, σπάζει την εσωτερική σύνδεση και διαιρεί την κοινότητα.

Γι’ αυτό ακριβώς από τους αποστολικούς χρόνους μέχρι τον ΚΑ’ αιώνα η αρχή της ενότητας του επισκοπείου ήταν πάντα ιερή και αδιαπέραστη στην Ορθοδοξία.

Παρά το γεγονός ότι η Κωνσταντινούπολη θέτει τον εαυτό της ως φύλακας της αποστολικής παράδοσης, οι πράξεις της καταστρέφουν ριζωμένο για αιώνες μοντέλο υπάρξεως της Εκκλησίας του Χριστού 

Αλλά το 2018 ο πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος κατέχει την πρώτη θέση στο δίπτυχο ίσων Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών ανέλαβε μια πρωτοφανή κίνηση.

Όχι μόνο έκανε έναν έλεγχο των ιστορικών γεγονότων πριν από τριακόσια χρόνια. Όχι μόνο αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει τα όρια της επικράτειας της κανονικής ευθύνης, κάτι που απαγορεύεται από τον 2ο κανόνα της Β’ Οικουμενικής Συνόδου και τον 8ο κανόνα της Γ’ Οικουμενικής Συνόδου. Όχι μόνο μονομερώς ακύρωσε τα αποτελέσματα των δικαστικών πράξεων του Συμβουλίου των Επισκόπων, ορθότητα των οποίων αναγνώρισε ο ίδιος. Όχι μόνο εξέτασε την έφεση των δασκάλων του σχίσματος οι οποίοι δεν αναγνώριζαν την κυριαρχία των κανόνων ως σημαντική, κάτι που απαγορεύεται από τον 4ο κανόνα της Συνόδου της Αντιόχειας. Όχι μόνο δέχτηκε τους σχισματικούς σε κοινωνία, οι οποίοι βρίσκονταν σε κατάσταση απαγόρευσης, που απαγορεύεται από τον 16ο κανόνα των Αγίων Αποστόλων. Όχι μόνο αναγνώρισε όλους τους παράνομους διορισμούς και χειροτονίες, που έρχεται σε αντίθεση με τον 4ο κανόνα της Β’ Οικουμενικής Συνόδου. Όχι μόνο δέχτηκε ξένους κληρικούς κάτω από το ωμοφόριό του χωρίς την επιστολή απόλυσης, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τον 17ο κανόνα της ΣΤ’ Οικουμενικής Εν Τρούλλω Συνόδου. Δεν αναγνώρισε μόνο την επισκοπική χειροτονία ατόμων χωρίς αποστολική διαδοχή, κάτι που είναι γενικά αδιανόητο.

Έθεσε τα θεμέλια μιας παράλληλης ιεραρχίας.

Μέχρι το 2018 η Κωνσταντινούπολη, καθώς και όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, αναγνώριζε μόνο κανονική Εκκλησία στην Ουκρανία την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία με επικεφαλής τον Μητροπολίτη Κιέβου Ονούφριο, ορθότητα και νομιμότητα εκλογής του οποίοι μαρτύρησαν «Ειρηνευτικές επιστολές» όλων των Ορθοδόξων Προκαθημένων, συμπεριλαμβανομένου και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Αλλά στις 15 Δεκέμβρη 2018 υπό την ηγεσία του τότε Προέδρου της Ουκρανίας και απεσταλμένων Κωνσταντινούπολης πραγματοποιείται το λεγόμενο «Συμβούλιο Ενοποίησης», το οποίο βάση των κρυφών συμφωνιών, ψέματος και βρώμικης χειραγώγησης de facto δημιουργεί παράλληλη εκκλησιαστική δομή, παράλληλη ιεραρχία.

Και εδώ, από την άποψη της Κωνσταντινούπολης, αρχίζει διαταραχή ταυτότητας, κανονική σχιζοφρένεια: στην Ουκρανία υπάρχει ήδη αναγνωρισμένη κανονική δομή με αρχιερείς, κληρικούς, μοναστήρια, θεολογικές σχολές και λαϊκούς. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα του «Συμβουλίου» δημιουργείται αμέσως νέα δομή.

Αυτή η κατάσταση των πραγμάτων είναι εντελώς αντίθετη προς το κανονικό δίκαιο και την εκκλησιολογική σκέψη. Αλλά αυτό δεν ενοχλεί την Κωνσταντινούπολη, και τα στελέχη της νομιμοποιούν το σχίσμα, δέχοντας όλους τους σχισματικούς «χύμα» στην υπάρχουσα ιεροσύνη, χωρίς να εξετάσουν τις κανονικές πτυχές των χειροτονιών τους. Επιπλέον, με τον υφιστάμενο νόμιμο και καθολικά αναγνωρισμένο Μητροπολίτη Κιέβου, πραγματοποιούν την «εκλογή» στην έδρα του Κιέβου του Επιφάνιο Ντουμένκο.

Η Κωνσταντινούπολη προκάλεσε κανονική σχιζοφρένεια: Η Ουκρανία έχει ήδη αναγνωρισμένη κανονική δομή με επισκόπους, κληρικούς, μοναστήρια, θεολογικές σχολές και λαϊκούς. Αλλά ως αποτέλεσμα του «Συμβουλίου Ενοποίησης» δημιουργείται μια νέα δομή.

Μια τέτοια πράξη έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον 16ο κανόνα της Συνόδου στον ναό των Αγίων Αποστόλων, σύμφωνα με την οποίο είναι αδύνατη η εκλογή και διορισμός στην έδρα επίσκοπου ενώ ο επίσκοπός της του είναι ζωντανός και αξιοπρεπής.

Τη στιγμή του λεγόμενου «Συμβούλιου Ενοποίησης» και μέχρι σήμερα ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Ονούφριος είναι ο νόμιμος επίσκοπος της Έδρας της πρωτεύουσας και ο Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν καταδικάστηκε, απολύθηκε, απαγορεύτηκε στο υπουργείο. Η κανονική του αξιοπρέπεια είναι άψογη και αναγνωρίζεται από την πληρότητα της Ορθοδοξίας. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τους κανόνες, είναι αδύνατη η εκλογή άλλου Μητροπολίτη Κιέβου.

Ωστόσο, το Φανάρι το κάνει, παραβιάζοντας σθεναρά τους κανόνες. Και ακόμη και αυτό δεν είναι αρκετό: στη νεοσυσταθείσα δομή παραμένει ιεράρχης που εξακολουθεί να φέρει τον τίτλο «Κιέβου» – ο «πατριάρχης» Φιλάρετος. Δηλαδή, σε μια ενιαία πόλη βρίσκονται όχι δύο, αλλά τρεις επίσκοποι που αναγνωρίζονται από την Κωνσταντινούπολη.

Ακόμα και αυτό δεν αρκεί. Σε μια από τις πρώτες συνελεύσεις της «Συνόδου» η ΟCU δημιουργεί ακόμη μια μητρόπολη για τις ενορίες του Κίεβο – του Περεγιάσλαβ-Χμελνίτσκι, δίνοντας μέρος των ενοριών που βρίσκονται στην πρωτεύουσα και τα περίχωρά της κάτω από το ωμοφόριο του πρώην Μητροπολίτη Αλεξάνδρου (Ντραμπίνκο).

Τέτοια συμβαίνουν όχι μόνο στο Κίεβο. Σε όλες σχεδόν τις πόλεις υπάρχουν μερικοί «επίσκοποι» της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟCU) που φέρουν παρόμοιους ή και ίδιους τίτλους, τα όρια των επισκοπών των οποίων επικαλύπτονται μία στην άλλη, καθώς και ο επίσκοπος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η κανονική αξιοπρέπεια του οποίου δεν αμφισβητείται και αναγνωρίζεται από την πληρότητα της Ορθοδοξίας. Οι φαναριώτες, που αποκαλούν τον εαυτό τους φύλακες της κανονικής παράδοσης, καταπίνουν ήρεμα αυτή την καταφανή αντικανονική κατάσταση των πραγμάτων.

Αναλύοντας τις αιτίες αυτών των φαινομένων, πρέπει να θυμηθούμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ενεργών ακτιβιστών της ΟCU έχουν περάσει το μονοπάτι του σχηματισμού στο σχίσμα, επομένως η εκκλησιολογική συνείδησή τους είναι διαταραγμένη. Για αυτούς η Εκκλησία από το «Στύλο και επιβεβαίωση της Αλήθειας» (Α Τιμ. 3, 15), τη Νύμφη του Αρνίου (Εφ. 5, 25-27) και το μυστήριο Σώμα του Χριστού (Α Κορ. 12,12-27) μετατρέπεται σε ανθρώπινο θεσμό, κοσμική οργάνωση. Και τέτοιες οργανώσεις, από την άποψη της σχισματικής ιεραρχίας, μπορεί να είναι οποιοσδήποτε αριθμός και μπορούν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους.

Εξ ου και οι θεολογικά παραπλανητικές δηλώσεις περί «εχθρότητας της Ρωσικής Εκκλησίας» και κανονικότητας των «μεταβάσεων» από μια εκκλησιαστική οργάνωση στην άλλη.

Οι φαναριώτες αποκαλούν τον εαυτό τους φύλακες της κανονικής παράδοσης, καταπίνουν ήρεμα αυτή την καταφανή αντικανονική κατάσταση των πραγμάτων.

Για πρώτη φορά αυτές οι αντιλήψεις εκφράστηκαν από τον λυπηρά περιβόητο πρώην αρχιμανδρίτη Βίκτωρ Μπεντ, ο οποίος δικαιολόγησε τη μετάβασή του στην UAOC (Ουκρανική Ελληνόρυθμη Καθολική Εκκλησία) από το γεγονός ότι άλλαξε απλώς τη δικαιοδοσία του και δεν ήταν πλέον υπό τη δικαιοδοσία της κυρίαρχης εκκλησίας του. Για αυτόν αυτό ισοδυναμούσε με αλλαγή εργασίας.

Αργότερα, ένα τέτοιο αιρετικό μοντέλο στάσης απέναντι στην Εκκλησία υιοθετήθηκε από τις επίσημες δομές της ΟCU και η «Σύνοδός» της απέκλεισε ορισμένους ιεράρχες από τους επισκόπους χωρίς να κάνει κανονική μελέτη των πράξεών τους και χωρίς να τις απαγορεύσει στο υπουργείο.

Αυτή η άποψη στην Εκκλησία ονομάστηκε εκκλησιολογία «του Μπεντ» και συνεχίζει να αναπτύσσεται ενεργά στην ΟCU.

Ο θρόνος της Κωνσταντινούπολης, για να μην χάσει το όνομά του, αναγκάζεται να κοιτάξει ήρεμα τις αταξίες του τέκνου του, να δέχεται τη «διπλή» ιεραρχία, οδηγώντας περαιτέρω τον εαυτό του στη γωνία του κανονικού διλήμματος.

Ενώ η διέξοδος από αυτό το δίλημμα είναι πολύ απλή, η λεγόμενη αναθεώρηση του «Τόμου» και η επιστροφή στην καθιερωμένη από το Θεό κανονική δομή, που θα επιτρέψει μέσα στην ίδια την ουκρανική Ορθοδοξία, χωρίς την επιρροή των εξωτερικών δυνάμεων και των εμπλεκόμενων πολιτικών, να βρεθούν τρόποι για να ξεπεραστεί η κρίση που προκλήθηκε από τις αδέξιες και αντικανονικές ενέργειες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Αν παρατηρήσετε κάποιο σφάλμα, επισημάνετε το επιθυμητό κείμενο και πιέστε Ctrl + Enter για να ενημερώσετε τον διαχειριστή για αυτό.

Δημοσκοπησεις

Είναι σωστή η πρωτοβουλία των Ελλήνων ιεραρχών να διοργανώσουν την Πανορθόδοξη Σύνοδο χωρίς το Φανάρι;
Ναι, η εκκλησία πρέπει να αξιολογήσει τα βήματα του Φαναρίου
60%
Όχι, είνια αντικανονικό
40%
Δεν είναι ρεαλιστικό, κανένας δεν θα θέλει να χαλάσει σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη
0%
Συνολικά ψήφισαν: 20

Αρχείο

Система Orphus