Η Κιβωτός και οι «Τιτανικοί»: γιατί δεν μπορεί να βυθιστεί η UOC

Σε σχέση με τους «Τιτανικούς» η Κιβωτός φαίνεται ογκώδης και άσχημη, αλλά εκπληρώνει το σκοπό της – τη σωτηρία του ανθρώπου. Φωτογραφία: ΕΟΔ

Τι συμβαίνει με τους ανθρώπους και τις δομές που ακόμα χθες φαινόταν αβύθιστοι και ήθελαν να καταστρέψουν την Εκκλησία.

Όταν πριν από πέντε χρόνια ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Ονούφριος έγινε Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, φαινόταν ότι δεν υπήρξε χειρότερος καιρός για την UOC: έφυγε στην αιωνιότητα ο σεβαστός Μητροπολίτης Βλαντίμιρ, η χώρα κλονιζόταν από επαναστατικά κινήματα και το μίσος προς την Εκκλησία αυξανόταν ραγδαία. Με φόντο αυτό οι σχισματικοί όλων των ρατσών, έχοντας εξασφαλίσει σοβαρή υποστήριξη από τη νέα κυβέρνηση και τους ριζοσπάστες, έχουν αποκτήσει πρωτοφανή δύναμη, εμφανιζόμενοι ενώπιον των Ουκρανών ως «εθνική, δική τους, πατριωτική Εκκλησία».

Στην ουσία οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν την UOC-KP (μην κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Κιέβου) ως σταθεροποιητικό παράγοντα για το λαό και ηθικό αλεξικέραυνο για την κυβέρνηση. Ο «πατριάρχης» Φιλάρετος Ντενισένκο «αγίαζε» και «ευλογούσε» οτιδήποτε ενέργειες των χθεσινών επαγγελματιών επαναστατών και διαδηλωτών που λύσσαξαν να κυβερνήσουν τη χώρα, το όνομά του εμφανιζόταν σε τηλεοπτικές οθόνες όχι πιο σπάνια από το όνομα του Προέδρου και ο ίδιος ονομαζόταν «πνευματικός ηγέτης» του ουκρανικού έθνους.

Επιπλέον, κάπου στον ορίζοντα συνεχώς φαινόταν, σαν ένα φάντασμα, ακατανόητος για πολλούς συμπολίτες μας, Τόμος, ο οποίος έπρεπε μια και καλή να καταστρέψει την κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας. Ακόμη και ανάμεσα σ’ αυτούς που ταυτίζονταν με την κανονική Ορθοδοξία, θα μπορούσε κανείς να ακούσει ότι η αναγνώριση της UOC-KP από το Φανάρι θα οδηγήσει σίγουρα στη δημιουργία της Ενιαίας Τοπικής Εκκλησίας της Ουκρανίας, η οποία ουσιαστικά θα καταργήσει όλες τις άλλες εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της UOC.

Διάφοροι εμπειρογνώμονες προέβλεπαν ότι η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, αν και παραμείνει στην επικράτεια της χώρας, θα είναι μόνο υπό μορφή κανονικής δομής ή υποδιαίρεση του Πατριαρχείου της Μόσχας.

Ακόμη και ανάμεσα σ’ αυτούς που ταυτίζονταν με την κανονική Ορθοδοξία, θα μπορούσε κανείς να ακούσει ότι η αναγνώριση της UOC-KP από το Φανάρι θα οδηγήσει σίγουρα στη δημιουργία της Ενιαίας Τοπικής Εκκλησίας της Ουκρανίας, η οποία ουσιαστικά θα καταργήσει όλες τις άλλες εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της UOC.

Από την άλλη πλευρά, υπό συνθήκες εχθροπραξιών στην ανατολή της χώρας, η θέση της UOC –σαφής και αμετάβλητη– προκάλεσε όχι μόνο την παραίσθηση, αλλά και την οργή από κάποιο μέρος του πληθυσμού. Πραγματικά, ρωτούσαν κάποιοι, η Εκκλησία δεν μπορεί να μιλήσει για αυτό το θέμα όπως εμείς; Γιατί, ρωτούσαν οι άλλοι, η Εκκλησία δεν θέλει να είναι με το λαό της και δεν παίρνει το μέρος του;

Αυτά και άλλα ερωτήματα ακούγονταν πολύ συχνά και η έλλειψη σαφούς (όπως φαινόταν) απάντησης οδήγησε στο γεγονός ότι ορισμένοι ιερείς και λαϊκοί εγκατέλειψαν την Εκκλησία. Όλες οι εξηγήσεις των επίσημων εκπροσώπων της UOC ότι μόνο η Εκκλησία είναι με το λαό της, αυτή μόνο έπαιρνε και παίρνει το μέρος του, και όχι το μέρος των πολιτικών ή εκείνων που είκαζαν και εικάζουν στον πόλεμο, στην καλύτερη περίπτωση παρέμεναν ανήκουστες και στη χειρότερη περίπτωση προκαλούσαν τη μεγαλύτερη απόρριψη της Εκκλησίας.

Τότε έλεγαν ότι την UOC δεν μπορεί να σωθεί κανείς και τίποτα και μόνο ένας διαχειριστής κρίσης μπορεί να την σώσει από την πλήρη κατάρρευση και εξαφάνιση. Αλλά ο Θεός έχει άλλα σχέδια και άλλες μεθόδους επίλυσης προβλημάτων...

UOC-ΚΡ

Όταν ο Τιτανικός για πρώτη φορά μπήκε στο νερό, ο μηχανικός που το έκτισε δήλωσε ότι ο ίδιος ο Θεός δεν θα μπορούσε να βυθίσει το πλοίο. Λίγες μέρες αργότερα ο Τιτανικός βυθίστηκε...

Πριν από ένα χρόνο το ίδιο πράγμα θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Κιέβου. Έμοιαζε με έναν θρησκευτικό «Τιτανικό».

Επικεφαλής αυτής της «Εκκλησίας» ήταν σχεδόν «εκατόχρονος» γέροντας Φιλάρετος Ντενισένκο, ο οποίος, παρά την ηλικία του, μπορούσε (και μπορεί μάλιστα) να στέκεται σε μακριές λειτουργίες, να «αγιάζει» τους ναούς, να συμμετέχει σε «λιτανείες» και κυβερνητικές εκδηλώσεις. Είναι φανατικός υποστηρικτής της ιδέας της «ανεξαρτησίας της εκκλησίας» τόσο από τη Μόσχα όσο και από την Κωνσταντινούπολη, άνθρωπος που θυσίασε όλη τη ζωή του στη δημιουργία δικής του και αποκλειστικά δικής του «Εκκλησίας». Και πέτυχε πολλά, επειδή η UOC-KP περιλάμβανε τέσσερις δωδεκάδες «επισκόπους», αρκετές χιλιάδες ναούς και εκατοντάδες χιλιάδες πιστούς.

Προσθέστε σε αυτό την άνευ προηγουμένου υποστήριξη της UOC-KP από την κυβέρνηση και θα έχετε ένα ανάλογο του Τιτανικού, το οποίο, όπως φαινόταν, δεν μπορούσε να βυθιστεί... Αλλά βυθίστηκε από τα χέρια εκείνων που την έχτισαν κιόλας.

Πριν από ένα χρόνο κανείς δεν θα πίστευε ότι ο Φιλάρετος θα εγκαταλείψει το πατριαρχικό κουκόλλιον, θα υπογράψει τη διάλυση της UOC-KP και θα συμφωνήσει να δεχτεί υπό έλεγχο μόνο την Επισκοπή του Κιέβου με την ιδιότητα ενός απλού «μητροπολίτη».

Κατά τον ίδιο τρόπο, εντελώς αδιανόητη φαντασία θα έμοιαζε η κατάσταση όπου τον «γέροντά» του λασπώνουν εκείνοι για τους οποίους υπήρξε το μεγαλύτερο κύρος. Αλλά όλα αυτά συνέβησαν και συνέβησαν χωρίς την επιρροή οποιασδήποτε εξωτερικής δύναμης.

Όλα είναι απλά – ένα παγόβουνο για τους ουκρανούς σχισματικούς έγινε η υπερηφάνεια του Φιλάρετου Ντενισένκο και των στενότερων υπαλλήλων του, που πρώτα τρύπησαν το πλοίο που ονομάζεται UOC-KP και στη συνέχεια το βύθισαν.

Εξουσία 

Κάθε εξουσία είναι από το Θεό και ο λαός έχει ακριβώς τέτοια εξουσία που του αξίζει. Ο άρχοντας μπορεί να είναι ανεκτικός προς την Εκκλησία ή μπορεί να θεωρηθεί ως δοκιμασία ή πειρασμός.

Ποιος ήταν ο Πετρό Ποροσένκο; Μεγάλη δοκιμασία. Στην αρχή της κυβέρνησής του θα μπορούσε να πιστέψει κανείς ότι όλα θα πάνε καλά, ότι δεν θα υπάρξουν σημαντικές δυσκολίες στη σχέση της Εκκλησίας με το κράτος.

Αλλά οι δυσκολίες άρχισαν σχεδόν αμέσως: καταλήψεις των ναών, ψήφισμα των αντιεκκλησιαστικών νόμων, άμεση παραβίαση του Συντάγματος, η οποία εγγυάται το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης των θρησκευτικών συναισθημάτων, παρέμβαση στις υποθέσεις της Εκκλησίας, όλα αυτά υπήρχαν.

Αποτελεί ενδιαφέρον ότι ο Ποροσένκο είχε τέτοιες δυνατότητες πληροφόρησης και προπαγάνδας που κανένας πρόεδρος της Ουκρανίας δεν είχε πριν. Και αν προστεθεί σ’ αυτά η υποστήριξη των δυνάμεων ασφαλείας και του στρατού, καθώς και ο σχεδόν επιτυχημένος ευρωπαϊκός ενταγμός, θα μπορούσε να φανεί ότι η δεύτερη προεδρική θητεία είναι μόνο θέμα χρόνου. Όλοι όσοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους πατριώτες (πλειοψηφία στην Ουκρανία) ήταν υπέρ του Ποροσένκο, ενώ η φιγούρα του εναντίον άλλων πολιτικών φαινόταν σαν ένα είδος Τιτανικού.

Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πριν από μερικά χρόνια ότι ένας ρωσόφωνος υποψήφιος πρόεδρος που δεν έχει καμία εμπειρία στην πολιτική θα μπορέσει να ανταγωνιστεί μαζί του; Φυσικά και όχι! Όμως, ο Ζελένσκι όχι μόνο πραγματοποίησε αυτόν τον ανταγωνισμό, αλλά και κέρδισε με εκκρεμές με πλειοψηφία άνω του 50% των ψήφων. Δεν είναι παγόβουνο;

Τόμος

Όταν το 2008 έγινε γνωστό ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα νομιμοποιούσε τους ουκρανικούς σχισματικούς, κανείς δεν το πίστευε. Εξάλλου πιστεύαμε, ο επικεφαλής της Οικουμενικής Εκκλησίας δεν μπορεί να αναγνωρίσει τη νομιμότητα των αυτοδημιούργητων θρησκευτικών ομάδων.

Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι μπορεί. Βέβαια ότι δεν συνέβη το 2008, αλλά πολύ αργότερα – το 2018. Επιπλέον, μέχρι το τέλος δεν πιστεύαμε ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο.

Ξεκινώντας από την επιστολή που έστειλε το Βερχόβνα Ράντα στον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης και μέχρι την στιγμή της υπογραφής του εγγράφου «Τόμος», πολλοί ορθόδοξοι στην Ουκρανία είχαν την αίσθηση ότι όλα όσα συνέβαιναν ήταν ένα όνειρο, μια ψευδαίσθηση, μια φαντασία.

Όμως, δυστυχώς, καμιά φορά τα πιο φρικτά όνειρα είναι ουσιαστικά λιγότερο τρομακτικά από την πραγματικότητα – ο πατριάρχης αναγνώρισε τους Ουκρανούς σχισματικούς και μάλιστα συλλειτούργησε μαζί τους, θέτοντας με αυτή την ενέργεια τον εαυτό του έξω από την Εκκλησία.

Με τον Ποροσένκο οι δυσκολίες άρχισαν σχεδόν αμέσως: καταλήψεις των ναών, ψήφισμα των αντιεκκλησιαστικών νόμων, άμεση παραβίαση του Συντάγματος, η οποία εγγυάται το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης των θρησκευτικών συναισθημάτων, παρέμβαση στις υποθέσεις της Εκκλησίας, όλα αυτά υπήρχαν.

Βέβαια, ο πατριάρχης έλεγε συνέχεια ότι ο λαός της Ουκρανίας λαχταρά για την ανεξαρτησία της εκκλησίας από τη Μόσχα, περιμένει τον Τόμο για περισσότερο από χίλια χρόνια και προσπαθεί να ξεπεράσει το σχίσμα της Εκκλησίας με όλη του τη δύναμη. Φαινόταν όλα ήταν στην πλευρά του Πατριάρχη Βαρθολομαίου: εξουσία, δύναμη, υποστήριξη της κυβέρνησης της Ουκρανίας και «φιλικών κρατών», οι ψήφοι των βουλευτών που ονομάζονταν «φωνή του λαού»...

Το έγγραφο, που υπογράφηκε από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, έγινε ένα από τα βασικά στοιχεία του προεδρικού αγώνα του Πετρό Ποροσένκο, ο οποίος αυτοπροσώπως το πήγαινε στις πόλεις και τα χωριά της χώρας μας, εξηγώντας σε όλους τη μεγάλη σημασία του για το ουκρανικό κράτος.

Με άλλα λόγια ο Τόμος φαινόταν σχεδόν αβύθιστος Τιτανικός, ο οποίος εγγυάται την επίτευξη από τη Ουκρανία ενός ήσυχου καταφύγιου στην κοινότητα ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών της Ευρώπης.

Τόσο οι εμπνευστές όσο και οι διοργανωτές της παραλαβής του Τόμου ήταν εκατό τοις εκατό βέβαιοι ότι το χαρτί που υπογράφτηκε στο Φανάρι θα αποτελέσει θανατική ποινή για την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έγραψε κιόλας επιστολή στον Μακαριότατο Ονούφριο ότι μετά την απονομή της «αυτοκέφαλης» στην ΟCU δεν θα είναι πλέον σε θέση να ονομάζεται ο Προκαθήμενος της UOC και να εκτελεί τα καθήκοντα του Μητροπολίτη Κιέβου.

Μέσα στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δήλωναν με βεβαιότητα ότι η αναγνώριση της νεοσυσταθείσας θρησκευτικής δομής στην Ουκρανία υπό την επωνυμία SCU ή ΟCU είναι θέμα ενός ή δύο μηνών. Μεγάλο κύρος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου μεταξύ των ορθόδοξων προκαθήμενων, το ενδιαφέρον των προυχόντων που προωθούν την ιδέα της ουκρανικής «εκκλησιαστικής ανεξαρτησίας» εγγυόταν γρήγορη και ανώδυνη υποδοχή των αντικανονικών ενεργειών του Φαναρίου από τις Τοπικές Εκκλησίες. Τόσο εκκλησιαστικοί όσο και κοσμικοί αναλυτές προέβλεπαν ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία δήλωσε σκληρή απόρριψη όσων συνέβαιναν, θα βρεθεί σε απομόνωση και θα μετατραπεί σε μια αίρεση, περιορισμένη στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Αλλά...

Ο πρόεδρος έχασε τις εκλογές. Ο Τόμος όχι μόνο δεν συνένωσε όλους τους Ορθόδοξους της Ουκρανίας, αλλά μάλιστα χώρισε τους ίδιους τους σχισματικούς. Επιπλέον, από τη στιγμή που εξαφανίστηκε η υποστήριξη της κυβέρνησης, οι «μεταβάσεις» από την UOC στην ΟCU σταμάτησαν σχεδόν αμέσως, ενώ η ευφορία που συνόδευε την παραλαβή του Τόμος άλλαξε σε σκληρή απογοήτευση. Καμία Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει την κανονικότητα των Ουκρανών αυτοαγίους (σχισματικών – συντ.). Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, την ημέρα του ουράνιου προστάτη του, προσευχόταν σχεδόν μόνος του, χωρίς τη τέλεση της συνοδικής Λειτουργίας. Κανείς δεν χρειάστηκε τελικά το Τόμο, που υπογράφηκε με κάλαντα και εθνικό ύμνο της Ουκρανίας. Θα μπορούσε κανείς να αναμένει μια τέτοια σειρά γεγονότων έξι μήνες πριν;

Την ίδια στιγμή για τα ονομαστήρια του Μακαριώτατου Μητροπολίτη Ονούφριο στην Αγία Λαύρα του Κιέβου ήρθαν ιεράρχες σχεδόν όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Πολλοί από αυτούς δήλωναν ότι η παρουσία στους εορτασμούς στο Κίεβο δεν είναι μόνο η υποχρέωση στον Μακαριότατο, αλλά και η απόδειξη ενότητας των Τοπικών Ορθόδοξων Εκκλησιών με την διωγμένη Εκκλησία της Ουκρανίας. Η άνευ προηγουμένου πίεση στην Εκκλησία μόνο ενίσχυσε τη θέση της UOC στην ουκρανική κοινωνία, ενώ οι καταλήψεις των εκκλησιών οδήγησαν στο γεγονός ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αισθάνθηκαν την ευθύνη τους για την Εκκλησία στην οποία έχουν την τιμή να ανήκουν.

Η Κιβωτός και ο Τιτανικός 

Στα πατερικά έργα η Εκκλησία ονομάζεται σωτήρια κιβωτός. Η αναλογία είναι σαφής – κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πλημμύρας σώθηκαν μόνο εκείνοι που πίστεψαν τον Νώε και ανέβηκαν σε ένα ξύλινο πλοίο κορεσμένο με πίσσα και ιδρώτα. Ναι, είναι πολύ διαφορετική από τον Τιτανικό, που έλαμπε με τα φώτα τεράστιου κρουαζιερόπλοιου, το οποίο προσφέρει ξεκούραση και διασκέδαση στους επιβάτες του. Αλλά αν σας έχουν προσφέρει να επιλέξετε μεταξύ των δύο, τι θα επιλέγατε;

Η φαινομενική ατέλεια των μορφών της Κιβωτού, η ξεπερασμένη τεχνολογία της κατασκευής της, η έλλειψη γνωστών ανέσεων και η υποτονικότητα αντισταθμίζονται με το παραπάνω από τη σταθερότητα κατά τη διάρκεια των πιο τρομερών ανέμων και καταιγίδων, την αξιοπιστία και τη δύναμη, που τα κύματα της θάλασσας της ζωής δεν μπορούν να καταστρέψουν. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, η οικογένεια του Νώε δεν αναζητούσε τις ανέσεις, αλλά τη σωτηρία. Είναι συχνά πολύ διαφορετικά πράγματα.

Πριν από πέντε χρόνια έλεγαν ότι την UOC δεν μπορεί να σωθεί κανείς και τίποτα και μόνο ένας διαχειριστής κρίσης μπορεί να την σώσει από την πλήρη κατάρρευση και εξαφάνιση. Αλλά ο Θεός έχει άλλα σχέδια και άλλες μεθόδους επίλυσης προβλημάτων...

Η εξωτερική ομορφιά του Τιτανικού, διάφορα εξαρτήματα που έχουν σχεδιαστεί για να διευκολύνουν την ευχάριστη κρουαζιέρα των επιβατών, η διασκέδαση που βασίλευε στα καταστρώματα αυτού του κρουαζιερόπλοιου, όπως αποδείχθηκε, δεν εγγυούταν την επίτευξη του τελικού στόχου του ταξιδιού. Κανένας επιβάτης αυτού του θαυμάσιου εξωτερικά πλοίου δεν κατάφερε να φτάσει στο κοντινότερο λιμάνι με αυτό.

Όμως, η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ της Κιβωτού και του Τιτανικού δεν είναι η λειτουργικότητα και η αξιοπιστία, ή ακόμη και η έλλειψη ανέσεων και τεχνικών χαρακτηριστικών. Η διαφορά είναι ότι το Τιτανικό κυβερνούσε ο καπετάνιος, ενώ την Κιβωτό ο Πηδαλιούχος. Μόλις ο Νώε μπήκε στο πλοίο του, σφράγισε όλες τις καταπακτές και έδωσε τον πλήρη έλεγχο στα χέρια του Εκείνου, σύμφωνα με το σχέδιο και την επιθυμία του οποίου δημιουργήθηκε η Κιβωτός. Ο μοναδικός, πιο σωστός και αξιόπιστος τρόπος να επηρεαστεί έστω κάπως τη βιωσιμότητα του πλοίου ήταν η προσευχή. Ό, τι μπορούσε να κάνει ο Νώε ήταν να ζητήσει από τον Θεό να σώσει αυτόν και τα παιδιά του. Και για πολλές ημέρες η Κιβωτός δεν συντρίφτηκε απ’ τις αιχμηρές κορυφές των βουνών, δεν συνάντησε παγόβουνο και δεν ντεραπάρισε από τον άνεμο. Και όλα αυτά επειδή το κυβερνούσε ο Θεός.

Κατά τον ίδιο τρόπο η Εκκλησία είναι σωτήριο πλοίο το οποίο, παρά όλη την ογκώδη, βραδύτητα, αρχαϊσμό και μη-μοντερνισμό, εκπληρώνει με σαφήνεια και αυτοπεποίθηση το έργο της σωτηρία του ανθρώπου. Οι άνεμοι, οι καταιγίδες, οι βροντές και οι κεραυνοί, η φουσκωμένη δυνατή θάλασσα και οι τυφώνες δεν τρομάζουν την Εκκλησία. Και όχι επειδή η Εκκλησία είναι αβύθιστη, αλλά επειδή ο Πηδαλιούχος Της είναι ο ίδιος ο Θεός.

Εκκλησία

Για κάποια χρόνια η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει περάσει πολύ δύσκολο δρόμο. Δρόμο των δοκιμών και των θλίψεων, στον οποίο συχνά συναντούσε οχλήσεις, δυσφήμηση, μίσος. Της ζητούσαν ενεργό συμμετοχή στην πολιτική, απαιτούσαν να ξεχάσει κάποια από τα παιδιά τους για χάρη άλλων, την ανάγκαζαν να αποδεχτεί ξένες προς αυτήν παραδόσεις και να αντικαταστήσει την αναζήτηση της Βασιλείας των Ουρανών με την επιβεβαίωση του επίγειου βασιλείου.

Αντέστρεψε. Έμεινε πιστή στις αρχές της. Και το πιο σημαντικό έμεινε πιστή στον Χριστό. Οι άνθρωποι το ξέρουν, το νιώθουν. Δεν μπορούν να εξαπατηθούν. Για αυτά τα χρόνια ήταν σε θέση να σιγουρευτούν ότι η θέση της Εκκλησίας δεν αλλάζει ανάλογα με την πολιτική κατάσταση ή τις στιγμιαίες προτιμήσεις. Η θέση της Εκκλησίας είναι η θέση του Χριστού και ο Χριστός είναι ο ίδιος χθες και σήμερα.

Η Ουκρανική Εκκλησία, ως μητέρα που αγαπά, δεν εγκατέλειψε τα παιδιά της στην Κριμαία και στο Ντονμπάς. Η Ουκρανική Εκκλησία δεν κουράστηκε να επικαλείται σε ειρήνη όλες τις πλευρές της σύγκρουσης και να κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να έρθει αυτή η ειρήνη. Η Ουκρανική Εκκλησία προσπαθεί πάντα και σε όλα να εκπληρώνει την έκκληση του Χριστού «ζητεῖτε δέ πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι η Ουκρανική Εκκλησία προσεύχεται. Όπως ο Νώε στην Κιβωτό παρέδωσε το τιμόνι στα χέρια του Δημιουργού, έτσι κι εμείς παραδίδουμε τους εαυτούς μας στα χέρια του Θεού.

Και πιστεύουμε ότι θα έρθει η ημέρα που το απελευθερωμένο περιστέρι θα φέρει ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος του – σύμβολο ειρήνης και αγάπης.

Αν παρατηρήσετε κάποιο σφάλμα, επισημάνετε το επιθυμητό κείμενο και πιέστε Ctrl + Enter για να ενημερώσετε τον διαχειριστή για αυτό.
UOC ιδρύει νέα ενορία στον Καναδά
UOC ιδρύει νέα ενορία στον Καναδά

Δημοσκοπησεις

Είναι σωστή η πρωτοβουλία των Ελλήνων ιεραρχών να διοργανώσουν την Πανορθόδοξη Σύνοδο χωρίς το Φανάρι;
Ναι, η εκκλησία πρέπει να αξιολογήσει τα βήματα του Φαναρίου
72%
Όχι, είνια αντικανονικό
21%
Δεν είναι ρεαλιστικό, κανένας δεν θα θέλει να χαλάσει σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη
7%
Συνολικά ψήφισαν: 58

Αρχείο

Система Orphus