Περί κριτικής του Πατριάρχη Κυρίλλου για διακοπή ευχαριστιακής κοινωνίας

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εισήγαγε την πρακτική διακοπής της ευχαριστιακή κοινωνίας λόγω επικράτειας. Φωτογραφία: Facebook

Ο Πατριάρχης Κύριλλος είχε πολύ περισσότερους λόγους για να διακόψει την ευχαριστιακή κοινωνία με εκείνους που έφεραν την κατάσταση στην παντορθόδοξη κρίση.

Περί δικαιώματος διακοπής της ευχαριστιακής κοινωνίας μεταξύ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.

(Στο τέλος του άρθρου θα βρείτε συνδέσμους σε μεγαλύτερο σε όγκο υλικό στα ρωσικά και τα ελληνικά με αποδείξεις της σκόπιμης εισβολής του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία, έγγραφα, βίντεο υλικό και συνδέσμους σε δημοσιεύσεις).

Σήμερα, εναντίον της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Πατριάρχη Κυρίλλου διατυπώνονται κατηγορίες ότι αυτός «καταχράται την Ευχαριστία», ότι δήθεν η διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, καθώς και με τις Εκκλησίες εκείνες, που αναγνώρισαν τη νομιμοποίηση των ουκρανών σχισματικών, είναι παράνομη.  Σύμφωνα με εκείνους που κατηγορούν, η ευχαριστιακή κοινωνία μπορεί να διακοπεί μόνο με αιρετικούς.

Ενόψει αυτού, θα ήθελα να προσφέρω τα ακόλουθα γεγονότα για εξοικείωση.

Όλες αυτές οι κατηγορίες ουσιαστικά επαναλαμβάνουν τα λόγια του μητροπολίτη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Καλλίστου Γουέρ, ο οποίος το 1996, ύστερα από την κρίση στην Εσθονία, είπε ότι η διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας επιτρέπεται μόνο με αιρετικούς επιτρέπεται μόνο με αιρετικούς. Σήμερα, αυτές οι ομιλίες του διάσημου μητροπολίτη αντιγράφονται από διάφορους θεολόγους, ιεράρχες και κληρικούς, αλλά θέλω να επισημάνω αμέσως ότι ο ισχυρισμός πως η ευχαριστιακή κοινωνία μπορεί να διακοπεί μόνο με τους αιρετικούς, με όλο τον σεβασμό προς το κύρος του μητροπολίτη Καλλίστου, είναι προϊόν άγνοιας. Καθώς γνωρίζουμε, η Εκκλησία δεν έχει ευχαριστιακή κοινωνία, όχι μόνο με τους αιρετικούς, αλλά και με τους σχισματικούς, με τους οποίους δεν έχουμε διαφορές στην πίστη και στα δόγματα. Ο δέκατος αποστολικός κανόνας αναφέρει: «Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κᾂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω – Όποιος συμπροσευχηθεί με τον αφορισμένο από την εκκλησιαστική κοινωνία, ακόμα και στο σπίτι του, αυτός θα αφοριστεί». Μια τέτοια κατάσταση των πραγμάτων τη ρυθμίζουν και άλλοι κανόνες της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Με αυτό τον τρόπο, η Εκκλησία δηλώνει ότι το νόμιμο είναι η διάρρηξη της ευχαριστιακής κοινωνίας με τους σχισματικούς, καθώς και με εκείνους, που διατηρούν με αυτούς προσευχητική κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι ο ισχυρισμός πως η διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας είναι δυνατός μόνο στην περίπτωση της διαφορετικής πίστης, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

Συν τοις άλλοις, ο σεβαστός μητροπολίτης, που τόσο ανησυχεί για την ακεραιότητα της ευχαριστιακής ενότητας της Εκκλησίας, επιδεικνύει την προκατάληψή του στο ζήτημα αυτό, μια και η πρακτική της διακοπής της ευχαριστιακής κοινωνίας εξαιτίας διαφοράς για τις περιοχές κανονικής δικαιοδοσίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον τελευταίο μισό αιώνα ακριβώς στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και εφαρμόστηκε από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο τρία χρόνια πριν ο μητροπολίτης Κάλλιστος κατηγορήσει τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Και εδώ θα ήθελα να υπενθυμίσω και σ’ αυτόν, και σε όλους, όσους τώρα αντιγράφουν τα λόγια του, τα γεγονότα του 1993 που συνέβησαν στην Αυστραλία.
Το 1993 το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αποφάσισε να αποκαταστήσει την υφιστάμενη προηγουμένως Εκκλησιαστική Επαρχία στην Αυστραλία. Ακριβώς οι εκπρόσωποι αυτού του Πατριαρχείου πριν από όλες τις άλλες Εκκλησίες άρχισαν την ιεραποστολική δραστηριότητα στην Αυστραλία στις αρχές του 19ου αιώνα, και αποφασίστηκε να επαναληφθεί μια τέτοια δραστηριότητα. Ως έξαρχος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στην Αυστραλία διορίστηκε ο αρχιεπίσκοπος Ησύχιος (Κοντογιάννης). Ωστόσο, η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονη κριτική από την πλευρά του πατριάρχη Βαρθολομαίου και της Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι θεώρησαν ότι έχουν ιδιαίτερα δικαιώματα στην πνευματική καθοδήγηση της ελληνικής διασποράς και της διασποράς όλων των άλλων Ορθόδοξων Εκκλησιών. Δεδομένου ότι στην Αυστραλία δρουν πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι αξιώσεις του πατριάρχη Βαρθολομαίου φαίνονταν παράλογες, αλλά τελικά προέκυψε μια ιδιαίτερα σοβαρή κατάσταση.

Στις 30-31 Ιουλίου του 1993 πραγματοποιήθηκε μια διευρυμένη συνεδρίαση της Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, της οποίας προήδρευε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος. Στις εργασίες της Συνόδου μετείχαν ορισμένοι ελληνόφωνοι εκπρόσωποι και άλλων Τοπικών Εκκλησιών: Ήταν παρόντες ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Παρθένιος, ο αρχιεπίσκοπος της Ελλάδος Σεραφείμ, εκπρόσωποι της Κυπριακής Αρχιεπισκοπής, μεγάλος αριθμός ιεραρχών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (μεταξύ αυτών ο Αμερικής Ιάκωβος και ο Αυστραλίας Στυλιανός), εκπρόσωποι της Ελληνικής διασποράς. Στη διάρκεια της ομιλίας του προς τους συγκεντρωμένους, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος υπογράμμισε ότι η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως έχει το αποκλειστικό δικαίωμα στις ενορίες στο εξωτερικό των άλλων Εκκλησιών. Ανέφερε επίσης, ότι το δικαίωμα στις ενορίες της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων έχει άγνωστη προέλευση, και γι’ αυτό όλες οι ενέργειες του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων αξιολογούνται ως ανάμιξη στις υποθέσεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και ως επιβουλή στα εδάφη του. Παρέθεσα ειδικά τα λόγια αυτά του πατριάρχη Βαρθολομαίου, καθώς αυτά δείχνουν όχι μόνο το πώς σκέφτεται ο επικεφαλής του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και τη στάση του απέναντι στις άλλες Τοπικές Εκκλησίες. Μια τέτοια πρακτική αρπαγής εδαφών μέσω της μάχης με άλλες Τοπικές Εκκλησίες για τη διασπορά, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος τη διεξάγει συνεχώς. Ύστερα από την εξέταση «των εγκλημάτων σε βάρος του Ελληνισμού» και της κατάστασης με τα ξένα εδάφη, τα οποία ο πατριάρχης Βαρθολομαίος θεωρεί τμήμα της κανονικής του επικράτειας, την επόμενη μέρα, στις 31 Ιουλίου, υπεγράφη διάταξη, που συνόψιζε τα αποτελέσματα αυτής της συνεδρίασης. Στις πρώτες κιόλας γραμμές περιγράφηκε το βασικό πρόβλημα: Στον πατριάρχη Διόδωρο αποδίδονταν εισβολή στην κανονική επικράτεια του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Κατηγορώντας το πατριαρχείο Ιεροσολύμων για τη δραστηριότητα στη Αυστραλία, την οποία το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως θεωρούσε δική του κανονική επικράτεια, η Σύνοδος ανακοίνωσε τη διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και ανακοίνωσε την εναπόθεση του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Διόδωρου και των δύο ιεραρχών Ιεροσολύμων που είχαν σχέση με δραστηριότητες στην Αυστραλία. Όταν το Πατριαρχείο Ιερουσαλήμ παραιτήθηκε από το εξαρχάτο στην Αυστραλία, η ευχαριστιακή κοινωνία αποκαταστάθηκε και ακυρώθηκαν όλα τα μέτρα εναντίον των ιεραρχών του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Λόγω διαφορών σχετικά με δικαιοδοτικά δικαιώματα στις «Νέες Χώρες» στην Ελλάδα, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία με την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2004. Ομοίως με την κατάσταση του 1993, μόλις η Ελληνική Αρχιεπισκοπή αναγνώρισε τα δικαιώματα του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στα εδάφη αυτά, αποκαταστάθηκε η ευχαριστιακή κοινωνία.

Ανάλογη κατάσταση άρχισε να εξελίσσεται και σε άλλες Εκκλησίες.
Έτσι, για παράδειγμα, τα έτη 2013-14 άρχισε να λαμβάνει διαστάσεις η διαμάχη μεταξύ των Πατριαρχείων Ιεροσολύμων και Αντιοχείας. Αιτία της διαμάχης αποτέλεσε το έδαφος του Κατάρ. Τον Μάρτιο του 2013 το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων χειροτόνησε μητροπολίτη τον αρχιμανδρίτη Μακάριο με τον τίτλο «του Κατάρ», γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση από την πλευρά του Πατριαρχείου Αντιοχείας, το οποίο θεωρούσε ότι έχει δικαιοδοτικά δικαιώματα σ’ αυτή την περιοχή. Τον Οκτώβριο του 2013 η Σύνοδος του Πατριαρχείου Αντιοχείας απείλησε να διακόψει την ευχαριστιακή κοινωνία. Λόγω του ότι δεν στάθηκε δυνατόν να επιτευχθεί κάποια συμφωνία για το θέμα αυτό, τον Απρίλιο του 2014 το Πατριαρχείο Αντιοχείας διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Πρέπει να σημειωθεί ότι η διακοπή αυτών των σχέσεων ισχύει δυστυχώς έως τώρα.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προαναφερόμενα, μπορούν να διαπιστωθούν τα εξής:

  1. Την πρακτική της διακοπής της ευχαριστιακής κοινωνίας με άλλες Τοπικές Εκκλησίες «εξαιτίας της εισβολής σε περιοχή κανονικής δικαιοδοσίας» την εισήγαγε στην εποχή μας ακριβώς ο πατριάρχης Βαρθολομαίος.
  2. Τις ενέργειές του και στις δυο περιπτώσεις τις θεώρησε νόμιμες.
  3. Κανείς από τους επικεφαλής των Τοπικών Εκκλησιών δεν καταδίκασε την πρακτική αυτή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (κατά πόσο η σιωπή σ’ αυτό το θέμα ήταν σωστή, είναι ένα άλλο θέμα).

Ωστόσο, η κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Ουκρανία, είναι πολύ πιο σοβαρή από ό,τι συνέβη το 1993 και 2004, καθώς, εκτός από την εισβολή σε ξένη περιοχή κανονικής δικαιοδοσίας, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος πραγματοποίησε μια ολόκληρη σειρά αντικανονικών ενεργειών:
- Ήρε αυθαίρετα το ανάθεμα, που είχε επιβληθεί στον Φιλάρετο Ντενισένκο στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, με την ορθότητα της επιβολής του οποίου είχαν συμφωνήσει όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πατριάρχη Βαρθολομαίου.
- Πραγματοποίησε από μόνος του τη νομιμοποίηση των σχισματικών, που δεν έχουν ιερατικό αξίωμα, κάτι που προκάλεσε την οργή και τη δυσαρέσκεια σε μια σειρά από Εκκλησίες.
- Για χάρη της νομιμοποίησης των σχισματικών προχώρησε στην καταστολή/κατάπνιξη μιας ήδη υφιστάμενης στο έδαφος της Ουκρανίας κανονικής Εκκλησίας, της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
- Ενάντια στους κανόνες, που απαγορεύουν την τοποθέτηση/χειροτονία επισκόπου σε πόλη, όπου ήδη λειτουργεί άλλος κανονικός επίσκοπος, νομιμοποίησε τους σχισματικούς εκεί, όπου λειτουργούσαν ήδη κανονικοί επίσκοποι της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Την ίδια ώρα, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος παρακινεί δημόσια τους σχισματικούς και τις Τοπικές Εκκλησίες να καταδικάσουν τις ενέργειες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία, στην ουσία, είναι το θύμα, και όχι πηγή επιθετικότητας.

Τελικά η νομιμοποίηση των σχισματικών στην Ουκρανία όχι μόνο δεν θεράπευσε το σχίσμα στην Ουκρανία, παρά μόνο το επιδείνωσε, έκανε τις σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών πιο εχθρικές, ενώ η νέα Εκκλησία υπό τη διοίκηση του Επιφάνιου Ντουμένκο διασπάστηκε η ίδια μόλις τον πρώτο χρόνο της ύπαρξής της. Ο αποσπασθείς από αυτή τη δομή Φιλάρετος Ντενισένκο, από τον οποίο πατριάρχης Βαρθολομαίος αφαίρεσε το ανάθεμα, ανακοίνωσε την αποκατάσταση του αποκαλούμενου Πατριαρχείου του Κιέβου, χειροτόνησε ήδη 6 επισκόπους και έχει σημαντική υποστήριξη στην κοινωνία. Στις 28 Οκτωβρίου στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου του Κιέβου διεξήχθη ήδη Αρχιερατική Σύνοδος, η οποία αποφάσισε να χειροτονηθούν ακόμη τρεις επίσκοποι. Σύμφωνα με τελευταίες κοινωνιολογικές μελέτες, στην Εκκλησία υπό τη διοίκηση του Επιφάνιου Ντουμένκο κατατάσσουν τον εαυτό τους το 13,2% των ερωτηθέντων, ενώ στη λεγόμενη του Πατριαρχείου του Κιέβου το 7,7% των ερωτηθέντων. Δηλαδή, η ανάπτυξη του σχίσματος υπό τη διοίκηση του Ντενισένκο έχει σημαντικές προοπτικές.

Επίσης, η νομιμοποίηση των σχισματικών οδήγησε σε μαζικές καταλήψεις ναών της κανονικής Εκκλησίας στην Ουκρανία, της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ πολλοί πιστοί δέχθηκαν επιθέσεις. Όλα αυτά συμπληρώνουν τον κατάλογο των εγκλημάτων, τα οποία διέπραξε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Ουκρανία. Λόγω αυτού, ο πατριάρχης Κύριλλος είχε σημαντικά περισσότερους λόγους για διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας με εκείνους, που οδήγησαν την κατάσταση ως την πανορθόδοξη κρίση.
Αναμφίβολα, το να ομαλοποιηθεί η κατάσταση στην Ορθοδοξία μέσα από την εισαγωγή κάποιων συγκεκριμένων κανονισμών αναφορικά με τη διασπορά, την καθιέρωση ενός τρόπου ενεργειών σε περίπτωση εισβολής μιας Εκκλησίας σε περιοχή κανονικής δικαιοδοσίας άλλης Εκκλησίας, καθώς και της διαδικασίας παραχώρησης αυτοκεφαλίας, είναι υπόθεση της Σύναξης ή της Οικουμενικής Συνόδου, η οποία θα εξέταζε λεπτομερώς αυτά και άλλα σημαντικά ζητήματα.

Ύστερα από όλα όσα ελέχθησαν, θα ήθελα να τονίσω τα παρακάτω: Ήταν η Εκκλησία των Ιεροσολύμων και ο πατριάρχης Διόδωρος αιρετικοί; Ήταν ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και η Εκκλησία της Ελλάδος αιρετικοί; Η απάντηση είναι προφανής: Όχι. Υπήρχαν αιτιάσεις απέναντί τους για εισβολή σε περιοχές κανονικής δικαιοδοσίας, που αποτέλεσαν αιτία για διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας; Ναι.

Αντί επιλόγου, θέλω να απευθυνθώ στον μητροπολίτη Κάλλιστο και σε όλους τους θεολόγους, ιεράρχες και κληρικούς, που επικρίνουν την απόφαση του πατριάρχη Κυρίλλου να διακόψει την ευχαριστιακή κοινωνία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες έχουν αναγνωρίσει τους ουκρανούς σχισματικούς, αναφέροντας ότι η ευχαριστιακή κοινωνία μπορεί να διακόπτεται μόνο με τους αιρετικούς. Απαντήστε, ήταν σε μια τέτοια περίπτωση η εισαχθείσα από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο πρακτική της διακοπής της ευχαριστιακής κοινωνίας σωστή; Αν ναι, τότε γιατί τώρα επικρίνετε τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία; Αν όχι, τότε γιατί λοιπόν σιωπούσατε το 1993 και το 2004; Παραθέστε τις δημόσιες δηλώσεις σας, που κατακρίνουν τις ενέργειες του πατριάρχη Βαρθολομαίου σχετικά με τις Εκκλησίες των Ιεροσολύμων και της Ελλάδος. Παραθέστε τα δημόσια γραπτά σας, που καταδικάζουν το Πατριαρχείο Αντιοχείας για τη διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας. Πού είναι λοιπόν αυτά;

Προκύπτει ότι τη δυσαρέσκειά σας προκαλεί όχι τόσο η ίδια η διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας, όσο η πλευρά ακριβώς, η οποία προχώρησε σ’ αυτή τη διακοπή. Όλοι οι ισχυρισμοί σας, που επιτρέπουν τη διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας μόνο με τους αιρετικούς, αντιβαίνουν τόσο με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, όσο και με εκείνη την πρακτική, την οποία εισήγαγε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, τον σεβασμό για τον οποίο εσείς έντονα διακηρύσσετε. Και τώρα όλοι σας σιωπάτε «από σεβασμό προς τον πατριάρχη Βαρθολομαίο», αν και βλέπετε τη φανερή αδικία, ωστόσο, όσον αφορά τον πατριάρχη Κύριλλο κάνετε ουρά μόνο και μόνο για να του εκφράσετε την κριτική και τη δυσαρέσκειά σας.

Αυτή είναι μια σύντομη επισκόπηση αυτού του θέματος. Τη μεγάλη μελέτη σχετικά με αυτό το θέμα με πολλά αποσπάσματα και έγγραφα, καθώς και συνδέσμους σε δημοσιεύσεις, μπορείτε να βρείτε τον ακόλουθο σύνδεσμο:
RU - https://cont.ws/@alexandrpasichnik/1543456
GR - https://cont.ws/@alexandrpasichnik/1543503

Έγγραφα στο αρχείο:

  1. Πράξη της Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης από το 1993, όπου το κύριο πρόβλημα περιγράφηκε από τις πρώτες γραμμές: Ο Πατριάρχης Διόδωρος κατηγορήθηκε για την εισβολή στην κανονική επικράτεια του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
  2. Πράξη της Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης του 1993. Μεταξύ των ανακοινωθεισών «αντικανονικών ενεργειών» του Πατριάρχου Διόδωρου είναι η αναφορά της «εισβολής στην Αυστραλία».
  3. Πράξη της Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης του 2004.

Στο πρώτο σημείο της απόφασης της Συνόδου υποδεικνύεται η μη αποδοχή των διορισμών στις μητροπόλεις των λεγόμενων Νέων Χωρών, ενώ στο δεύτεερο σημείο αναφέρεται: «Με ανείπωτο πόνο και θλίψη αποφασίζουμε να διακόψουμε την ευχαριστιακή κοινωνία με την Αυτού Μακαριότητα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο, ο οποίος διεγράφη από τα δίπτυχα της Αγίας μας Μεγάλης Εκκλησίας του Χριστού».

Παραδοσιακά, ζητώ από όλους τους αναγνώστες να αποφύγουν τα σχόλια που περιέχουν υποκίνηση εχθρότητας σε εθνική ή θρησκευτική βάση.

Αν παρατηρήσετε κάποιο σφάλμα, επισημάνετε το επιθυμητό κείμενο και πιέστε Ctrl + Enter για να ενημερώσετε τον διαχειριστή για αυτό.

Δημοσκοπησεις

Είναι σωστή η πρωτοβουλία Ελλ. ιεραρχών να διοργανώσουν Πανορθ. Σύνοδο χωρίς Φανάρι;
Ναι, η εκκλησία πρέπει να αξιολογήσει τα βήματα του Φαναρίου
72%
Όχι, είνια αντικανονικό
21%
Μη ρεαλιστικό, κανένας δεν θα θέλει να χαλάσει σχέσεις με την Κων/πολη
7%
Συνολικά ψήφισαν: 100

Αρχείο

Система Orphus